Posted in ប្រចាំ​ថ្ងៃ

“Fuck! I’ve done with you” I shout

I’m tired of comforting myself that it gonna be alright, persuading myself that his noise wouldn’t distract my inner peace, lying myself that the seem-to-be-impposible solution will come soon, and ignoring the fact that his performance is the only matter and would kill the good mood and productivity of everyone.

I feel myself weakening. The nightmares keep spinning around in my head: the dissatisfactions under his supervision, the unsettlement I believe the situation would be a lot better without ‘Him’ alone that everyone could be in peace, the regrets for years that I was trying to be like the dead fish allowing myself to go with the flow, the guilty feeling  I was trying to fake myself in order to fit in, and the arguments that were fighting in my head that my mouth couldn’t speak it out.

All of my instincts and desires– everything tells me to make peace and not to take any actions against him if I want to be in the safe zone. But I fight against them like a drowning person in riptide.

I finally formulate all the dissatisfactions, unsettlement, regrets, guilty, and arguments that have been ringing in my head all day, “Fuck! I’ve done with you.” I shout it out loud in the office.

I’m no longer fighting with him nor myself, Let’s him alone fight with his own insecurity, fear, and unconfident. M glad I have the courage to do what is right, and I don’t regret for that.

 

Posted in ប្រចាំ​ថ្ងៃ

~An Invitation to Queen Elizabeth BD Party~

All of the sudden, I’ve got invitation to Queen Elizabeth Birthday’s Party via email. Normally, I would just say ‘no’ to such a big and very formal party, where there are so many high ranking officials, public figures, and people in top position at business…

Imagine that you gotta join a very forma party: you gotta dress formal, act friendly, talk to people who you’re not sure if you ever met or knew them before, exchange business card and so on. Instead of being excited about the big party, i feel it’s boring. I could sense the 3 hour party is like forever to me.

But this time is different. While reading the invitation, my instinct says “YES.” Perhaps my instinct wants to leave comfort zone or to see how the big party looks like lol

Posted in Just My Thought, Lesson Learn, Life, Randomly Post, Reflection, Society

«ជម្ងឺតួឯក»

ជម្ងឺតួឯក

មែនទែនទៅ «ជម្ងឺតួឯក»នេះ មានតែគ្រប់គ្នាហ្នឹង ទាំងខ្ញុំអ្នកសរសេរ និងអ្នកដែលកំពុងអាននេះ…គ្រាន់តែថាមានតិច ឬច្រើនប៉ុណ្ណោះ

«ជម្ងឺតួឯក» នេះ គឺជាប្រភេទមួយនៃជម្ងឺសង្គមផ្សេងទៀត ដូចជាជម្ងឺច្រណែនឈ្នានីស ជម្ងឺប្រច័ណ្ឌ ជម្ងឺខ្ចិល ជម្ងឺខ្លាចគេល្អជាង ជម្ងឺខ្ទាស់ជើងក្មេងជំនាន់ក្រោយ ជម្ងឺនិយាយដើមគេ ជម្ងឺចាក់រុកគេពីក្រោយខ្នង និងជម្ងឺព្រះនាងម្ចាស់ឬគេស្គាល់ថា Drama Queenជាដើម។

ក៏ប៉ុន្តែ ប្រភេទ«ជម្ងឺតួឯក»នេះ វាមានភាពចង្រៃជាងជម្ងឺផ្សេងទៀត ត្រង់ថាពេលខ្លះ«ជម្ងឺតួឯក»នេះ គឺជាបណ្តុំនៃជម្ងឺសង្គមដែលបានរៀបរាប់ខាងលើមួយចំនួន ឬទាំងអស់។ ហើយវាធ្វើឲ្យទំនាក់ទំនងក្នុងសង្គម ឬទំនាក់ទំនងរវាងបុគ្គលប្រេះឆា វាធ្វើឲ្យមនុស្សស្អប់គ្នា លែងហ៊ានទុកចិត្តគ្នា ធ្វើឲ្យមនុស្សយូរៗទៅមើលឃើញគ្នាដូចជាបីសាចចឹង។

«ជម្ងឺតួឯក»នេះ កើតឡើងជាញឹកញាប់ នៅពេលមនុស្សព្យាយាមលាក់បាំងសារធាតុអាក្រក់របស់ខ្លួនឯង (តាមពិតទៅ យើងត្រូវទទួលស្គាល់ការពិតថា សារធាតុមនុស្ស វាអាត្មានិយម) ឬនៅពេលមនុស្សព្យាយាមបង្ហាញពិភពលោកថាខ្លួនឯងហ្នឹង វា ស្អាត អស្ចារ្យ និងពូកែជាងអ្នកដទៃ។ នៅពេលយើងប្រឹងការពាររូបភាព«ល្អឥតខ្ចោះ»របស់ខ្លួនឯង (ល្អឥតខ្ចោះហ្នឹង ពេលខ្លះមានតែសម្បកក្រៅទេ ព្រោះមនុស្សខំនោះខំ លាក់កន្ទុយមិនឲ្យគេដឹង ខ្លាចខូចក្រេដីត) ជ្រុលខ្លាំងពេក ក្នុងមធ្យោបាយខុស វាបែរជាបង្កឲ្យមាន «ជម្ងឺតួឯក»នេះទៅវិញ។

«ជម្ងឺតួឯក»នេះ ពិបាកបន្តិចនៅត្រង់ថា មិនមានថ្នាំអីព្យាលបាលទេ លុះត្រាតែមនុស្សជិតត្រាស់ដឹងដូចព្រះពុទ្ធ ហើយទទួលស្គាល់ពីភាពអាក្រក់របស់មនុស្សខ្លួនឯងនេះ។

«ជម្ងឺតួឯក» អាចកត់សម្គាល់បានតាមអាការៈដូចខាងក្រោមនេះ៖

  • ខ្លួនជាអ្នកធ្វើខុស ឲ្យច្បាស់ក្រលែត ដើរចោទដាក់គេ ហើយធ្វើដូចអត់មានរឿងអី គ្រាន់តែដើម្បីឲ្យគេមើលមកឃើញថាខ្លួនឯងល្អ ចោទដាក់គេឲ្យរួចមួយគ្រាសិន ចង់មានរឿងអីកើតឡើងលើគេពេលក្រោយ ក៏មិនខ្វល់
  • ធ្វើល្អដាក់អ្នកផ្សេងតែ៦ទេ តែដើរប្រាប់គេថាបានសាងល្អដល់៩
  • តែបើខ្លួនឯងអ្នកធ្វើខុស១០ ហើយមិនមានមធ្យោបាយលាងខ្លួនឯងឲ្យជ្រះស្រលះ ដើរប្រាប់គេថាខ្លួនហ្នឹងខុសតែ៣ទេ
  • បំពេញការងារដែលជាកាតព្វកិច្ច ឬទំនួលខុសត្រូវខ្លួនឯងឲ្យលើគោក ដើរនិយាយប្រាប់គេមើលតែខ្លួនសាងអំពើសប្បុរសធម៌ (យូរៗទៅ អ្នកជុំវិញខ្លួនជំពាក់គុណទាំងអស់ហ្នឹង។ ឆ្ងល់ដែរ គុណហ្នឹងពេលខ្លះទៀតដូចជាសងម៉េច ក៏មិនចេះអស់ដែរ ដូចគុណបុណ្យ៧មករាចឹង)។
  • ជួយគេហើយ ចង់បានណាស់គុណសម្បិត្តិ និយាយអាដែលៗ ដូចជាមិនចេះហត់។ ជួយហើយដើរប្រាប់គេឯងថា បានជួយអ្នកនេះ ជួយអ្នកនោះ ខ្លាចគេឯងផងទាំងពួងមិនស្ងប់ស្ងែង។
  • ខ្លួនឯងអ្នកធ្វើការសម្រេចចិត្តចុងក្រោយ ដល់លទ្ធផលមិនដូចចិត្ត បន្ទោសថាខុសមកពីអ្នកផ្តល់យោបល់
  • ពេលឈ្លោះគ្នាម្តងៗ ដើរនិយាយប្រាប់អ្នកដទៃថា ភាគីម្ខាងទៀតជាអ្នកខុសទាំងស្រុង បើមិនចឹងក៏ថាគេអ្នកចាប់ផ្តើមមុន (អារឿងឈ្លោះគ្នានេះ គ្មានទេដែលថាខាងណាមួយខុសទាំងស្រុង ខុសទាំងសងខាងហ្នឹង គ្រាន់តែថាពេលខ្លះខុស ៥០%ម្នាក់ ឬជួនកាលម្នាក់ខុស៦០% ម្នាក់ទៀតខុស ៤០% ហើយជួនកាលទៀត ម្នាក់ខុស ៧០% ឯម្នាក់ទៀតខុស៣០%)
  • ចូលចិត្តណាស់ អារឿងរៀបរាប់ កែច្នៃសាច់រឿង ឲ្យខ្លួនឯងក្លាយជាជនរងគ្រោះ (Victimizing yourself) ក្លាយជាតួស្លូត តួមិនដឹងអី (ដឹងហើយថា មនុស្សយើងម្នាក់ៗ ពិតជាកែសម្រួលការពិតខ្លះ នៅពេលដែលរំលឹកព្រឹត្តិការណ៍ណាមួយឡើងវិញ ដើម្បីឲ្យស្តាប់ទៅដូចខ្លួនឯងតួឯក តែបើច្នៃខុសការពិតពេក ក៏គេមិនអាចទទួលយកបានដែរ)

*** មិនទាន់សរសេរចប់ទេ​ ចាំទំនេរចូលលេងម្តងទៀតផង​ 🙄🙄🙄

តិច ឬច្រើន &ត្រូវ ឬខុសធ្លាប់ទេ? សាកសួរខ្លួនឯងតិចមើល!

ជួយប្រាប់វិញផង 😀